In de voetsporen van Christus

Religieus leven is een van de manieren om Christus te volgen.

Alles begint met de persoonlijke en innerlijke ontmoeting met de Christus van het Evangelie.
Deze ontmoeting is beslissend om een dergelijke keuze te willen maken.

Een bepaald moment ofwel een lang rijpingsproces leidt tot de innerlijke zekerheid dat er een liefde is die ons draagt, ons vervult, ons uitnodigt, ons op weg zet...


Een weg

 

De eerste uitnodiging die we in ons hart aanvoelen, vraagt om bevestiging.

In de geestelijke begeleiding - een van de manieren om meer duidelijkheid te krijgen over ons verlangen - kunnen we beter onderscheiden:

  • wat diep in ons leeft
  • hoe God ons bereikt
  • waar de vreugde van ons hart te vinden is


Een religieuze gemeenschap

Er zijn veel religieuze gemeenschappen, maar wanneer je voor één bepaalde kiest, komt dat omdat er iets is wat je daar geraakt heeft. Iets van wat deze vrouwen beleven, vindt weerklank in iets dat je al in je droeg: hun manier van leven, de geest die hen bezielt geeft uitdrukking aan een verlangen, een gevoeligheid die jij ook hebt. Je herkent iets in hen dat je aantrekt: in hun roeping vind je iets van jezelf.

De religieuze gemeenschap is de plek waar ons verlangen om Christus te volgen een concretere vorm kan krijgen. Wij doen het niet alleen, maar we laten ons opnemen in de dynamiek van een gemeenschap waarin we als zusters samenleven en samen gestalte geven aan wat we willen uitdragen.

Onze roeping als zusters van Sint-Andreas

De geest die ons bezielt en ons als zusters van Sint-Andreas kenmerkt, is als volgt te beschrijven:

Een apostolische roeping:

Zoals Andreas, de leerling van Jezus

  • geven wij gehoor aan de uitnodiging van Jezus "Kom en zie" om zo bij Hem te blijven en Hem tot het einde toe te volgen.
  • kunnen we slechts aanbieden wat we zijn - de vijf broden en de twee vissen -opdat Hij door ons zijn werk kan vervullen.
  • willen we ieder mens die ons pad kruist, meenemen naar Jezus, opdat diegene ook de bevrijdende werking van zo'n ontmoeting kan ervaren.


Op de manier van Ignatius van Loyola

  • proberen wij de wereld en ons eigen leven te zien als de plaats waar God werkzaam is.
  • worden wij geroepen om Christus Jezus steeds beter te leren kennen, om te kiezen wat Hij kiest en dienstbaar te zijn zoals Hij.
  • leeft in ons het verlangen om ons in te zetten voor Zijn opdracht in de wereld om "de mens het leven te geven in al zijn volheid"(Joh 10,10).

     
Een door oecumene gekenmerkte roeping:

"Wij voelen ons uitgenodigd tot liefde voor de Kerken, voor de gemeenschap van de Kerk zoals God haar graag ziet. Dat brengt ons tot een openheid van geest die groter is dan in de praktijk van de plaatselijke kerkgemeenschappen gangbaar is. Het zet ons op weg om elkaar beter te leren kennen en te begrijpen en om respect voor andersdenkenden te hebben. Met welwillende aandacht voor de diverse manieren om het geloof te beleven en te uiten zijn wij op zoek naar eenheid."

(Algemene Congregatie 2005)




Een roeping die openstaat naar de wereld:

Onze Congregatie is aan geen enkele vaste plaats of activiteit gebonden, maar is geroepen om overal ter wereld te leven met de hoop er God nog meer te dienen en de "zielen te helpen" zoals Ignatius het graag verwoordde.
Deze ongebondenheid opent onbegrensde mogelijkheden en dwingt ons zonder ophouden na te gaan of het werk dat we doen nog overeenstemt met wat we vandaag de dag als onze opdracht zien. Geen enkele situatie in onze maatschappij is bij voorbaat uitgesloten. 

retour en haut de page